سابقه و هدف: در تحلیل داده های باروری از روشهای مختلف آماری می توان استفاده نمود. در حالتی که متغیر پاسخ (وابسته)، گسسته باشد مدل پواسن مورد استفاده قرار می گیرد. در صورتی که شرایط مدل پواسن برقرار نباشد، از تعمیم یافته آن و یا در صورتی که متغیری به عنوان متغیر لایه (سطح) وجود داشته باشد بهتر است از پواسن چند سطحی استفاده گردد. هدف از این مطالعه، مقایسه برازندگی دو مدل تعمیم یافته و چند سطحی، نسبت به مدل پواسنی معمولی در برآورد ضرایب عوامل موثر بر تعداد فرزندان است.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی بر روی یک نمونه 1019 نفری از زنان روستایی 49-15 سال که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه بندی انتخاب شدند، انجام گردید. زنان در 7 طبقه قرار گرفتند و در هر طبقه بطور مساوی با استفاده از روش نمونه گیری سیستماتیک تعداد نمونه های مورد نظر انتخاب شده سپس تحلیل داده ها با استفاده از رگرسیون پواسنی معمولی، تعمیم یافته و چند سطحی انجام گرفت. یافته ها: میانگین فرزندان هر زن 4.3 و واریانس آن 8.3 بود. تحصیلات زن و همسر، سن ازدواج زن، وضعیت اقتصادی و متوسط شیردهی و فاصله گذاری بین فرزندها در دو مدل تعمیم یافته و چند سطحی معنی دار شدند (p<0.05).نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که دو مدل تعمیم یافته و چند سطحی نسبت به معمولی جهت تحلیل این داده ها مناسب تر بوده و می توانند ضرایب عوامل موثر بر تعداد فرزند را دقیقتر برآورد نمایند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این مقاله سه رویکرد به منظور پایش فرآیندهای مبتنی بر توزیع پواسن صفرآماسیده ارائه شده است. رویکرد اول بر مبنای توزیع پواسن صفر آماسیده کلاسیک موجود در ادبیات، رویکرد دوم بر مبنای مدل رگرسیونی مخاطره متناسب با هدف تاثیر حضور متغیرهای قابل اندازه گیری و رویکرد سوم به منظور لحاظ کردن هم زمان تاثیر متغیرهای قابل اندازه گیری و متغیرهای غیر قابل اندازه گیری با تلفیق مدل رگرسیونی مخاطره متناسب و مدل شکنندگی، می باشد. رویکرد های دوم و سوم مبتنی بر مدل مخاطره متناسب و مدل تلفیقی از مهم ترین نوآوری های مقاله ی حاضر می باشد که تاکنون به آن پرداخته نشده است. عملکرد نمودارهای کنترل با اعمال شیفت به طور جداگانه و هم -زمان در دو پارامتر توزیع پواسن صفرآماسیده بررسی شده است. مطالعات شبیه سازی، دلالت بر برتری نمودار کنترل جمع تجمعی با لحاظ کردن هم زمان تاثیر متغیرهای قابل اندازه گیری و غیرقابل اندازه گیری دارد. همچنین، عملکرد نمودارهای کنترل پیشنهادی در یک مطالعه موردی در کارخانه چاپ لیبل بررسی شده است.

در سال های اخیر از رگرسیون پواسن برای مدل بندی متغیرهای پاسخ شمارشی استفاده شده است. زمانی که مجموعه داده های شمارشی دارای فراوانی بیش از حد در عدد صفر باشند، استفاده از رگرسیون پواسن مناسب نیست. در این مقاله، از دو مدل رگرسیون پواسن با صفر آماسیده و رگرسیون پواسن دو متغیره با صفر آماسیده با اثر تصادفی برای مدل بندی پاسخ شمارشی با فراوانی بیش از حد در عدد صفر استفاده شده است. معمولا توزیع اثر تصادفی را نرمال فرض می کنند، اما در این مقاله از توزیع چوله نرمال که از انعطاف پذیری بیشتری نسبت به توزیع نرمال برخوردار است به عنوان توزیع اثر تصادفی استفاده کرده ایم. در پایان مدل بدست آمده برای تحلیل داده های مربوط به تعداد واحدهای مردودی و نیم سال های مشروطی دانشجویان دانشگاه شهید چمران اهواز مورد استفاده قرار گرفته است و از روش شبیه سازی برای اعتبار سنجی مدل بدست آمده استفاده شده است.

توزیع گمپرتز-پواسن یک توزیع طول عمر سه پارامتری با تابع نرخ خطر افزایشی، کاهشی، افزایشی-کاهشی و تک مدی شکل[1] و ترکیبی از توزیع های گمپرتز و پواسن بریده شده در نقطه صفر است که در این مقاله پارامترهای این توزیع را به روش ماکسیمم درست نمایی برآورد کرده و به منظور تایید برآوردهای محاسبه شده، براساس نمونه تصادفی با حجم های 100، 200، 300، 400 و 500 از توزیع گمپرتز-پواسن مطالعه شبیه سازی انجام می دهیم. هم چنین به کمک دو مجموعه داده های واقعی و با مقایسه توزیع گمپرتز-پواسن با چند توزیع دیگر طول عمر نشان می دهیم این توزیع مدلی مناسب برای برازش به داده های مربوط به طول عمر است.

سابقه و هدف مدل بندی مدت اقامت بیماران در سیستم های بهداشتی از اهمیت بالایی برخوردار می باشد، اما در ایران مطالعات تخصصی کمی در این زمینه صورت گرفته است. این مطالعه با هدف شناسایی مدل بهینه از میان توزیع های پواسن آمیخته در مدلبندی مدت بستری و یافتن عوامل موثر بر آن صورت گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه تحلیلی-مقطعی تعداد 1256 پرونده شامل 15 متغیر مرتبط با مدت زمان بستری بیماران مراجعه کننده به بیمارستان امام خمینی ساری در سال 1395 مورد بررسی قرار گرفت. توزیع های پواسن-یکنواخت-گسسته و پواسن-لیندلی تعمیم یافته به متغیر مدت زمان بستری در بیمارستان برازش داده شد. یافته ها: میانگین مدت بستری 95/4 روز بود. بر اساس نتایج آزمون امتیاز، داده ها بیش پراکنده بود (001/0>P). توزیع پواسن لیندلی تعمیم یافته بهترین مدل بود (مقدار آکاییک=61/5994). در این مدل اثر متغیرهای سن، جنس، تاهل، شغل، مرگ، بخش بستری و علت بستری بر طول مدت بستری معنی دار بود (05/0>P). بیماران در رده های سنی پایین تر و بیماران شاغل به طور متوسط مدت بستری طولانی تری داشتند. مدت بستری زنان به طور میانگین 40/1 برابر مردان بود. طول مدت بستری به طور متوسط در بخش داخلی 68/2 برابر، جراحی57/1برابر، اورژانس 62/1 برابر و بخش زنان و زایمان 78/0 برابر بیمارانی بود که در بخش انکولوژی بستری شده بودند. بیماری های دستگاه عضلانی-اسکلتی با میانگین 51/8 روز بیش ترین مدت بستری را داشتند. استنتاج با توجه به اینکه تعداد روزهای بستری در بخش های متفاوت بیمارستان توزیعی متفاوت دارد، انتخاب یکی از توزیع های پواسن آمیخته با برازش بهینه مناسب است.

زمینه و هدف اختلال اسکیزوفرنیا یکی از شدیدترین اختلالات روانی با ماهیتی عودکننده است. وقوع عودهای مکرر، تاثیرات مخربی بر افکار، رفتار و روابط بیمار گذاشته و سبب مختل شدن عملکرد فردی و اجتماعی وی می شود. این مطالعه با هدف شناسایی عوامل خطرساز در افزایش وقوع تعداد عودها انجام شد. روش بررسی در این مطالعه Retrospective Cohort از اطلاعات بیماران اسکیزوفرنیا در مرکز آموزشی درمانی فارابی کرمانشاه در دوره ابتدای سال 2014 تا انتهای سال 2019 بستری شده بودند، استفاده شد. روش انتخاب نمونه به صورت در دسترس بود. برای تعیین فاکتورهای موثر بر عود از رگرسیون پواسن با استفاده از نرم افزار STATA نسخه 14. 1 استفاده شد. یافته ها بر اساس داده های 401 بیمار ثبت شده، 255 (6/63 درصد) از آن ها مرد و 146(4/36 درصد) زن بودند. مجموع تعداد دفعات عودها 1105 بار بود که برای مردان 683 و برای زنان 422 عود ثبت شد. 65 (2/16 درصد) از بیماران نیز 5 تا 11 بار عود را تجربه کردند. از بین متغیرهای مورد بررسی، فاکتورهای اثر بیکاری (85/0P=، 043/0= RR)، سن کم شروع بیماری (99/0= RR، 03/0= P)، نحوه شروع تدریجی بیماری (027/0= RR، 78/0=P0) و عدم تبعیت دارویی (67/1= RR، 001/0P<) بر افزایش وقوع عود معنادار شدند. نتیجه گیری بر اساس نتایج این مطالعه، سن پایین شروع اختلال اسکیزوفرنیا، نحوه شروع تدریجی این اختلال، بیکاری و عدم تبعیت دارویی، اثر معناداری برای افزایش خطر عود در بیماران مبتلا به اختلال اسکیزوفرنیا داشتند. با توجه به ماهیت مزمن و عود کننده اسکیزوفرنیا، انجام اقدامات پیشگیرانه و درمانی به منظور کاهش احتمال تعداد دفعات عود آن بر اساس فاکتورهای یاد شده ضروری به نظر می رسد.